Luister naar de diensten

Diensten

  1. 21-10 10:00 DK ds M. Visser m.m.v. Spirit Sound
  2. 28-10 10:00 DK ds D. van Arkel (Castricum)
  3. 04-11 10:00 MK pastor F. van der Louw
  4. 07-11 19:30 DK Dankdag, ds M. Visser
  5. 11-11 10:00 MK ds M. Visser, Avondmaal

Kerkradio

U bent hier: Home - Onze kerk - Nieuws

Voltooid leven

Met de mensen die betrokken zijn bij het bezoekwerk in de kerk hadden we een gesprek over het voltooide leven, waarover momenteel de discussie gaande is in Nederland. Wat te doen als mensen het leven als ‘af’ ervaren, of als de afhankelijkheid en de eenzaamheid te zwaar worden? Wat als een mens dusdanig klaar is met het leven, dat hij of zij het einde in eigen hand wil nemen? Op voltooidleven.nl zijn indrukwekkende berichten te vinden.

Toen de vraag was of er vanuit de kerk iets over te zeggen valt, stokte ik even. Ik ben altijd wat huiverig voor de ‘gelovige stellingname’. Wie zal peilen wat er in een mensenhart omgaat? Wie weet er een wijs woord te zeggen tegen iemand die bereid is om te sterven? Om er maar van te zwijgen dat we zouden weten wat God ervan vindt.

Ik moest aan een verhaal denken. Dat gaat er niet over, maar misschien toch. In tijden van droogte en hongersnood leeft de bijbelse profeet Elia aan een beek, waar raven hem brood komen brengen. Als de beek opdroogt, krijgt hij te horen dat hij over de grens naar Sidon moet gaan, waar hij een vrouw zal aantreffen die voor hem zal zorgen. Als hij daar komt, ontmoet hij haar inderdaad, een weduwe. Alleen blijkt zij zelf aan het eind van haar latijn te zijn: ‘Ik kan jou niet verzorgen, Godsman, ik heb niets meer.’ Ze is hout aan het sprokkelen om nog een laatste broodje te bakken, daarna is het uit met haar zoon en met haar zelf: ‘We zullen eten en dan… sterven.’ Haar rol is uitgespeeld, zo zegt ze. Maar Elia spreekt haar tegen: ‘Ga naar huis en bak het brood. Je zult merken dat het meel en de olie niet opraken…’ Elia en de vrouw, twee mensen die niets meer hebben: vanuit hun gebrek blijken ze er voor elkaar te kunnen zijn. Met woorden van leven en brood om te eten.

Een verhaal geeft zelden antwoord op onze vragen, het stelt eerder een nieuwe vraag bij onze antwoorden. Nu raakt mij in dit verhaal om te beginnen de compassie waarmee het bestaan van de vrouw getekend wordt. Draagt ze haar lot met schouderophalen, met cynisme of met verdriet? Je kunt het er allemaal in lezen. Hoe dan ook, ze komt in beeld, juist zij wordt gezien. Maar dan, het is niet soft, het is niet alleen maar begripvol knikken. Ze wordt ook tegengesproken: Het is anders dan je dacht, je hebt een rol te spelen, je hebt iets te geven. Vrij fors, om niet te zeggen: tamelijk bot, wordt ze door de profeet in haar kracht gezet.

En dat is de vraag die ik in het verhaal hoor: is er niet toch nog een onvermoede bron om uit te putten? Zijn we daarop uitgekeken, hebben we het voldoende gezien? Misschien wel. Maar zo niet, dan hebben we nog wat te ontdekken. Ik zeg het voorzichtig… misschien zijn wij dit als samenleving wat kwijtgeraakt. Als we het over de ouderdom hebben, dan gaat het misschien net iets te snel over afhankelijkheid, over de mens als object van zorg, als kostenpost en lastpost. Maar, wat heb je nog te geven, waarin ligt je kracht, hoe broos die ook is? Mensen hebben elkaar nodig om de verhalen te blijven vertellen en de vragen te blijven stellen. Dat gesprek is in ieder geval nog niet voltooid.

 

Marco Visser

  • Contact

    Postadres PKN Heemskerk
    Vrijburglaan 2
    1962 VA Heemskerk
  • In en rondom de kerk

    Trouwen? Dopen? Een Uitvaart?
  • Schrijf je in voor de nieuwsbrief